در میانه‌ی بحران، اغلب شکافی میان هوشیاری و تنش زیسته‌ی روانی شکل می‌گیرد؛ وضعیتی که در آن فرد می‌داند چه رخ داده و حتی می‌تواند آن را توضیح دهد، اما روان همچنان در وضعیت هشدار، تنش یا سردرگمی باقی می‌ماند. این وبینار بر همین گسستِ بالینی تمرکز دارد و می‌کوشد سازوکارهای آن را در بستر سوگ، ابهام و تجربه‌های تروما بررسی کند. در این نشست به فرایندهایی پرداخته می‌شود که به تداوم تنش روانی می‌انجامند؛ از جمله نقش بازنمایی‌های ناکام، دشواری نمادین‌سازی تجربه و این پرسش که چرا آگاهی به‌تنهایی الزاماً به آرامش روانی منتهی نمی‌شود. همچنین بررسی خواهیم کرد که چگونه ذهنِ با نام‌گذاری، تحلیل و سازمان‌دهی تجربه تلاش می‌کند وضعیت را مهار کند، در حالی‌که روان در سطحی عمیق‌تر ممکن است همچنان با تأخیر، گسیختگی یا برانگیختگی به همان واقعه پاسخ دهد.